در دنیای همواره در حال تکامل مواد، انتخاب فولاد مناسب شبیه به تهیه یک غذای لذیذ است—انتخاب دقیق مواد تشکیل دهنده در نهایت کیفیت، عملکرد و مناسب بودن کاربرد را تعیین می کند. تمایز بین فرآیندهای فولاد نورد گرم و نورد سرد، دو تکنیک تولید اساساً متفاوت را نشان می دهد که ویژگی های ماده را شکل می دهند و کاربردهای مهندسی ایده آل آن را تعیین می کنند.

نورد گرم شامل شکل دادن به فولاد در دماهای بسیار بالا (معمولاً بالای 1700 درجه فارنهایت یا 927 درجه سانتیگراد) است که بسیار بالاتر از نقطه تبلور مجدد ماده است. این فرآیند با دمای بالا امکان شکل‌دهی آسان‌تر و تولید ابعاد بزرگ‌تر را فراهم می‌کند و آن را برای کاربردهای صنعتی سنگین ایده‌آل می‌کند.

فرآیند نورد گرم ساده است—فولاد به طور مداوم در دماهای بالا و بدون مراحل گرمایش اضافی شکل می گیرد. این امر منجر به راندمان تولید بالا و هزینه های نسبتاً کم می شود و فولاد نورد گرم را به ویژه برای پروژه های حساس به بودجه رقابتی می کند.

به دلیل انقباض خنک کننده ناهموار، فولاد نورد گرم دقت ابعادی کمتری را با لبه ها و گوشه های کمی گرد نشان می دهد. سطح معمولاً دارای پوسته آسیاب است که ظاهری صنعتی متمایز ایجاد می کند. این پوسته را می توان از طریق ترشی، سنگ زنی یا سندبلاست برای کاربردهایی که به سطوح صاف تر نیاز دارند، حذف کرد.

فرآیند خنک‌سازی به طور طبیعی تنش‌های داخلی را از بین می‌برد و به فولاد نورد گرم شکل‌پذیری و چقرمگی عالی می‌دهد. این خواص آن را به ویژه برای کاربردهایی که به مقاومت در برابر ضربه و شکل‌دهی پیچیده نیاز دارند، مانند پل‌ها، ساختمان‌ها و ماشین‌آلات سنگین، مناسب می‌کند.

• اجزای سازه ای (ریل های راه آهن، تیرآهن، صفحات فولادی)
• تجهیزات کشاورزی (وسایل نقلیه مزرعه، ماشین آلات شخم زنی)
• ساختمان های صنعتی (کارخانه ها، انبارها)
• اجزای مهر شده (قطعات خودرو، اجزای لوازم خانگی)
• قاب های خودرو (عناصر ساختاری که به استحکام و مقاومت در برابر ضربه نیاز دارند)

نورد سرد نشان دهنده مرحله پردازش ثانویه است که در آن فولاد نورد گرم در دمای اتاق بیشتر پالایش می شود، که اغلب با عملیات بازپخت یا تمپر همراه است. این فرآیند دقت ابعادی برتر و خواص مکانیکی بهبود یافته را برای کاربردهای با دقت بالا به ارمغان می آورد.

فرآیند نورد سرد شامل مراحل دقیق متعددی است:

1. شکست: کاهش ضخامت اولیه
2. نیمه نهایی: نازک شدن بیشتر و کنترل ابعاد
3. اندازه گیری: اطمینان از دقت ابعاد نهایی
4. نیمه زبر: بهینه سازی کیفیت سطح
5. زبر: افزایش دقت ابعادی
6. تکمیل: دستیابی به مشخصات نهایی

فولاد نورد سرد دارای پرداخت سطح و دقت ابعادی به طور قابل توجهی بهتر از همتای نورد گرم خود است. سطح معمولاً روغن کاری می شود تا از خوردگی جلوگیری شود و آن را برای کاربردهایی که ظاهر مهم است، مناسب می کند.

فرآیند کار سرد باعث سخت شدن کار می شود و استحکام و سختی را تا 20٪ در مقایسه با فولاد نورد گرم افزایش می دهد، اگرچه با کاهش جزئی در شکل پذیری. تمپرینگ مناسب می تواند تعادل بین استحکام و چقرمگی را بهینه کند.

• لوازم خانگی (یخچال، ماشین لباسشویی)
• مبلمان فلزی (تجهیزات اداری، کابینت بایگانی)
• اجزای هوافضا (قطعات بدنه هواپیما، اجزای موتور)
• قطعات خودرو (پانل های بدنه، اجزای داخلی)

صنعت فولاد به تکامل خود با محصولات ترکیبی که مزایای هر دو فرآیند را ترکیب می کنند، ادامه می دهد. مواد HRPO+ (نورد گرم ترشی و روغن کاری شده) مقرون به صرفه بودن فولاد نورد گرم را با کیفیت سطح نزدیک به محصولات نورد سرد ترکیب می کنند و امکانات جدیدی را برای کاربردهایی که به اقتصاد و ظاهر تصفیه شده نیاز دارند، ایجاد می کنند.

• کیفیت سطح برتر در مقایسه با فولاد نورد گرم استاندارد
• شکل پذیری عالی به ارث رسیده از فرآیندهای نورد گرم
• بهره وری هزینه بین جایگزین های نورد گرم و سرد
• کاربرد گسترده در بخش های خودرو، لوازم خانگی و ساخت و ساز